در واقع اكثر پيروان مذاهب اسلامى « عوام » هستند و اگر كسى بخواهد تعداد روشنفكران و انديشمندان در هر مذهب را شمارش كند ، از 5 درصد فراتر نمىرود ! و اگر اين ميانگين را به 10 درصد بالا ببريم ، معنايش اين است كه 90 درصد پيروان مذاهب عوام‌اند ! كه در انتساب به مذهب خويش احساساتىاند ، به‌طورى كه هيچ سخن ديگر از مذهب ديگر را نمىپذيرند و به هيچ مذهب ديگرى توجه ندارند . در نتيجه اين انگ‌زدن‌ها پديد مىآيد . . . بنابراين ، دست كشيدن از انگ‌هاى مذهبى و لقب‌هاى اختلاف‌برانگيز ، يكى از اولويت‌هاى وحدت اسلامى است . ما در واقع خواستار وحدت اسلامى براى امت اسلامى هستيم و تقريب ميان مذاهب اسلام عملًا وجود دارد ، زيرا درس فقه تطبيقى يا مقايسه‌اى ، هم اكنون در هر دانشگاه و در هر بخش از بخش‌هاى فقهى ، موجود است و اكنون هر پژوهشگرى هر حكم فقهى را مىداند . پس آن‌چه مسلم است ، اين است كه ما وحدت اسلامى مىخواهيم و اين مهم در اين زمان امكان‌پذير است . . . حتى اگر مذاهب بمانند . . . و مهم اين است كه تفاهم داشته باشيم . ما نياز به اين فضا داريم ، تا جايگزين فضاى آكنده از دشمنى و نفرت ميان پيروان مذاهب گوناگون شود ! . در واقع ، ميان پيروان مذاهب اسلامى دشمنى وجود ندارد و اين دشمنى از موضع‌گيرىهاى تاريخى و در نتيجه مسائل اعتقادى ناشى مىشود و اينها موضوعاتى است كه مىتوان درباره‌شان به بحث و گفت‌وگو نشست . محمود مراد : وقتى انسان سخنان را از علماى بزرگوارى چون شما